Ssst, daar is een chimpansee

Het is zo leuk om te merken via mail, smsjes, facebook en twitter dat vele met ons meeleven en dus een beetje meereizen. Reageren via dit blog lijkt niet altijd te lukken, maar genoeg andere digitale mogelijkheden :-)

We zijn weer terug in Entebbe, op het JGI-kantoor Uganda, onze thuisbasis. We hebben amazing dagen gehad. De reis naar Bodongo forest was op zich al bijzonder.

Maandag

Vertrek uit Entebbe op naar Budongo forest

Alles gaat hier trager dan dat wij gewend zijn. En dat is helemaal niet erg, want dan land je echt op de plek waar je bent. Voor vertrek naar Budongo forest hadden we hier om de hoek een afspraak op het kantoor van Ngamba Island, dit ivm onze vaccinatiepaspoorten. Volgende week gaan we naar Ngamba Island, het opvangcentrum voor chimpansees. We hebben onze inentingen voor griep, mazelen gehad, want deze zijn heel makkelijk overdraagbaar op chimpansees en kunnen dodelijk zijn voor hun. De vaccinaties waren in orde. Maar dat was een kleine handeling. Lilly Ajarova, directeur, heeft uigebreid verslag gedaan van hun projecten, bescherming van chimpansees en hun habitat en hoe ze de lokale bevolking hierbij betrekken. Chimpansee-opvang begint met het voorkomen in handel met chimpansees en vooral dat de bossen niet worden gekapt voor hout. Hierover later meer.

Ngamba Island heeft nieuwe afrastering nodig
Ze vertelde ook over de afrastering die op Ngamba Island hard toe is aan vernieuwing. Dit hek staat tussen het deel waar de chimps zijn (95 % van het eiland) en het deel waar de nachtveblijven zijn, de verzorgers en waar de bezoekers kunnen komen. De afrastering staat onder stroom, maar is verbonden met houten palen. Binnen 8 (acht!) maanden moet dit vervangen worden, anders zouden de houten palen kunnen begeven. Fondsen zijn hier hard voor nodig. 
De ochtend was al bijna om toen we dit kantoor verlieten. Het plan om om 10 uur te vertrekken hadden we inmiddels al lang laten varen. En het werd nog later...

Panta en Peter van JGI Uganda

Panta, directeur JGI, stelde ons en de Spaanse en Oosterijkse JGI voor aan zijn medewerkers en vertelde zelf uitgebreid over de projecten, evenals Peter Appell, de dierenarts. Hier nemen zij uitgebreid de tijd voor, ze houden ervan om alles te vertellen. Inmiddels rammelden onze buiken en hebben we nog genoten van een heerlijke lunch van Ruth.

Het echte vertrek
Om twee uur waren we, Diederik, Federico, Laura, Margot, Patrick, Saskia en Walter dan eindelijk gereed voor vertrek! Ook Osman, medewerker van het JGI-kantoor Uganda ging mee. Richting Kampala, hoofdstad van Uganda, is 30 kilometer. Een weg vol met winkeltjes, auto's, busjes, brommers, mensen die rustig de drukke weg oversteken, steeds meer stank. Kampala is ontzettend druk, voor ons chaotisch en stoffig. Op grote kruispunten staan vele militairen/politie met tanks. Niets beangstigend, want ze hangen er een beetje verveeld bij.
Naarmate we noordelijker kwamen werd het verkeer minder. Wat overblijft zijn de mensen die langs de weg lopen, terwijl er weinig bewoning te zien is. Waar komen ze toch steeds vandaan deze mensen? Tot aan Masindi was de weg goed, dat ruim 3kwart van de reis was, daarna kwam de echte Afrikaanse weg, rood zand met kuilen en gaten.  Om kwart over zeven kwamen we aan bij de poort van het Nationale Park. De opzichter was onverbiddelijk: we waren 15 minuten te laat en de poort ging niet meer open. Ook al zeiden wij dat we gereserveerd hadden in het park, de poort bleef dicht. Na een tijd vroegen ze wie de leiding had. Of Diederik uit de auto wilde komen. Dat ging niet makkelijk, want hij had de avond ervoor zijn enkel en knie flink verstuikt in het donker op die goede Afrikaanse wegen.... Uiteindelijk zijn we allemaal in het kantoortje gekomen en hebben we onze normale toegangsprijs betaald. Dit is ook Afrika, eerst gewichtig doen en je laten wachten, eventueel laten zweten en dan gewoon toegang verlenen. We kwamen aan in Kaniyo Pabidi, de hut voor overnachting en vanwaar we de volgende dag de bush in gingen voor de chimptrekking.

In Budongo forest
Zonder Diederik, ivm zijn verstuikte enkel en knie, en zonder Walter, hij had al drie keer de chimptrekking gedaan, zijn wij vijfen samen met Nicolas onze gids op pad gegaan voor een ongeveer 3 uur durende tocht dwars door het bos. Het zijn dichtbegroeide bossen met struiken, kleinere en grote bomen van 30 a 40 meter hoog. Eerst over smalle paadjes die de chimpansees gebruiken. Omdat het lang duurde voordat we iets zagen, ging Nicolas even zonder ons op pad. En ja hoor, hij had ze gespot. We gingen van het pad af en dwars door de bush. In de verte zagen we 2 chimpansees hoog in de bomen zitten. Met verrekijker goed te zien, met blote oog wat moeilijk. We hebben een tijdje staan kijken en zijn verder getrokken, dwars door het bos heen. Na een tijd zagen we andere chimpansees, minder hoog in de boom en dichterbij ons. Prachtig om te zien hoe ze zo hoog in de bomen kunnen leven. 

Chimpansees leven in de bomen, in tegenstelling tot gorilla's die vrijwel alleen op de grond leven.  Chimpansees slingeren van de ene boom naar de andere, maar gaan ook over de grond. Ze slapen altijd hoog in de boom, waar ze iedere avond op een andere plek hun nest maken. Ze doen dit iedere keer opnieuw voor hun eigen veiligheid, zodat hun vijanden hun niet makkelijk kunnen vinden. We hebben een tijd gefascineerd staan kijken totdat we enorme chimpansee geluiden horen. Direct zijn we doorgelopen op zoek naar deze chimps. We vonden een stuk of 5 chimpansees die we in de bomen zagen klimmen, moeders met een kleine op een tak. En andere die elkaar aan het vlooien waren. Zo mooi om dit te zien, om ons meest directe soortgenoten te zien leven. 

Het toetje van de tocht

Onze tijd zat er al lang op, maar we zagen een chimpansee lopen, we hebben deze gevolgd totdat hij ging zitten. Vanachter struiken hebben we ruim een kwartier gefascineerd naar deze chimpansee staan kijken. Op ongeveer 8 meter afstand waren we van dit mannetje die we ongeveer 11 jaar schatte, in de puberteit dus. Hij zat heel rustig, een beetje om zich heen te kijken en zich zelf een beetje te vlooien. Zo bijzonder om dit te ervaren, omdat we samen met deze chimpansee in het zelfde gebied zijn, zonder hek of hok of wat dan ook. We zijn terug gelopen naar de hut en toen bleek dat we 5 uur waren geweest. Volgens Diederik kwamen we met een brede grijns het oerwoud uit gelopen, blij, vrolijk, ook moe en voldaan en sommige barstens vol energie van deze oerervaring. 

Verkoeling
Na een uitgebreide lunch zijn we rond 2-en naar Murchinson falls gereden, 1,5 uur naar het noorden. Hobbelend eerst door de bush, daarna steeds meer savannegebied. Langs de weg vele bavianen, Patrick had een impala gespot en verderop lagen de buffels in de modder te badderen. Heerlijk verkoelend was het bij de Murchinson falls, ofwel de Nijl. 

De weg naar Murchinson falls met bavianen

Walter staat op een iets gevaarlijk punt, wel een mooi plaatje!